Soms weet ik even niet wat ik moet zeggen. Dan sta ik daar, met tranen achter m’n ogen en m’n handen in m’n zakken om mezelf rustig te houden.

Een paar weken geleden kreeg ik een berichtje: of de twee cavia’s teruggebracht konden worden. De dochter van 5,5 jaar wilde ze niet meer. Ze wilde nu een klein konijntje.

En dus kwamen ze. Met de cavia’s, alsof het oude knuffels waren. Een kind dat zich had bedacht, en ouders die daar zonder schaamte in meegaan.

Wat ik toen zag, brak mijn hart.

Beide cavia’s – prachtige CH Teddys met een mooie lange vacht – waren geknipt. Door het kind. Alsof het een pop was. Alsof het niet uitmaakt dat het leeft. Eén van de oortjes was zelfs beschadigd. En alsof dat nog niet genoeg pijn deed, bleken ze ook nog eens een longontsteking te hebben. Ze zaten daar, ziek, toegetakeld… en afgedankt.

Ik heb, met moeite, uitgelegd dat ook konijnen groepsdieren zijn. Dat je ze niet alleen houdt. Dat als je een dier in huis haalt, je verantwoordelijkheid neemt. Liefde geeft. Begrip toont. En dat je vooral níet je kind leert dat een dier iets is wat je zomaar weer inlevert als je erop uitgekeken bent.

Maar terwijl ik dat uitlegde, stonden moeder en dochter al bij het hok met twee babycavia’s. Ze wilden die dan ‘ruilen’. Voor een paar weken. Even proberen. Of mijn beertje – die nu nog apart zit en wacht op castratie – ook mee kon. Mijn hart kromp. Alsof hij een testexemplaar was.

Ik heb toen heel duidelijk gezegd:

Ik verkoop geen dieren aan mensen die ze behandelen als wegwerpartikelen.

Toen ze weggingen, zei de vader nog: “Mocht ze zich bedenken, hoor je het nog wel.”

Nee. Gewoon nee.

Dieren zijn geen speelgoed. Geen ruilobjecten. Geen tijdelijke bezigheid voor als een kind zich verveelt.

Ze voelen. Ze raken gehecht. Ze kunnen pijn hebben – letterlijk én figuurlijk.

Gelukkig gaat het inmiddels beter met de twee cavia’s. Ze zijn behandeld, genezen langzaam, en krijgen eindelijk de zorg die ze verdienen. Binnenkort mogen ze hopelijk naar een huisje waar ze écht welkom zijn. Waar ze geliefd zijn. Waar ze mogen zijn wie ze zijn.

En ik blijf het zeggen, elke keer opnieuw, al moet ik het honderd keer uitleggen:

Een dier neem je niet “voor even”. Een dier neem je uit liefde. En voor altijd.